دیرینه

.

.

.

ناز نکن ، تو باید باشی

.

.

صد و یک

گاهی وقتا باور بودن بعضی ها از نبودنشون سخت تر میشه
اینجاست که سرت را پایین می ندازی و دلت را پایین تر
دلت می خواد بری یه جای دور و غریب و گم بشی
اما
اما می ترسی
نکنه نگاهش اون جا هم همراهت بیاد
دوباره بودنش رو نگاه می کنی
ته دلت می لرزه
چشمات رو می بندی تا نبینی که می بیندت
سمت نگاهش را آرزو می کنی
و می روی
می روی همان جای دور و غریب …

.

صد

گله نکن از روزگار
شاید همه ما زود بزرگ شدیم
پدر و مادرمان هم زود بزرگ شدن
همه آدم ها زود بزرگ میشن
آن قدر زود که وقت نشد دلمان را محکم بسازیم تا نلرزد به نسیمی

گله نکن عزیز
اگر چشم هایش بسته شد ، نگاهش هست هنوز
چشم بگشا
توی آینه دلت رد نگاهش باقی ست

گله نکن عزیز
اگر نیست ، به جای او ، خودت را پیدا کن

اگر هم روزی دلت شد ، بدان اول راهی …

.

پی نوشت :

صدمین پست بلاگ با تاخیر منتشر شد ، اندکی باید ایستاد و راه رفته را باز دید

.

شانس

وقتی می‌خواهی بروی
آسمان، صاف است
راه‌ها، هموار
ترن‌ها مدام سوت می‌کشند
همین‌طور کشتی‌ها
اما وقتی می‌خواهی بیایی
دریاها، طوفانی می‌شوند
آسمان‌ها، ابری
و راه‌های زمینی را نیز
برف می‌بندد
دوست دارم بیایی
اما نیا ! دنیا به هم می‌ریزد!

پایین‌آوردن پیانو از پله‌های یک هتل یخی ، رسول یونان ، نشر افکار

.

تو می‌توانی ؟

من سال‌های سال مُردم
تا اینكه یك دم زندگی كردم
تو می‌توانی
یك ذره
یك مثقال
مثل من بمیری؟

.

قیصر امین پور

.